Πέμπτη, 08 Φεβρουάριος 2018

Ο Τσάκας ήταν "λαγός" του Αλαφούζου

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(14 ψήφο)

Η αλήθεια είναι ότι η αξιολόγηση των γεγονότων εξ' (χρονικής) αποστάσεως σου δίνει την ευκαιρία να βγάλεις χρήσιμα συμπεράσματα. Γι' αυτό και η σύγχρονη ιστορία του Παναθηναϊκού, όπως ήταν η "περίεργη" σεζόν 2011-12, αξίζει μιας τέτοιας ανάλυσης.

Θυμίζω ότι τον Σεπτέμβριο του 2011, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης ανακοίνωσε ότι... παρκάρει τις μετοχές του. Λίγες ημέρες αργότερα εμφανίστηκε κάποιος Βλάσης Τσάκας και έγινε συνομιλητής της ΠΑΕ και του μεγαλομετόχου, μέσω του Δημήτρη Γόντικα και των δικηγόρων των δύο πλευρών.

Ο Παναθηναϊκός άρχισε να περνάει στο πρώτο στάδιο της απαξίωσης. Της φαιδρότητας.

Ενός σαλτιμπάγκου που έκανε την πλειοψηφία των ΜΜΕ να τον προσκυνάει με δέλεαρ θέσεις σε μιντιακούς κολοσσούς, θέσεις στην ΠΑΕ, ακόμη ακόμη και ένα... ipad!

Η τακτική της απαξίωσης συνεχίστηκε τον Μάρτιο του 2012, όταν εν μία νυκτί οι κύριοι κύριοι Λουμίδης, Χατζηνικολάου και Τζήμας, παραιτήθηκαν από τη διοίκηση, δημιουργώντας σενάρια διάλυσης. Προσοχή σενάρια.

Θυμίζω ότι με την παραίτηση των τριών, η διοίκηση έμεινε με 10 μέλη, αφού είχαν προηγηθεί οι παραιτήσεις και άλλων στελεχών που εκπροσωπούσαν τον μεγαλομέτοχο. Ως εκ τούτου και ο Παναθηναϊκός έμεινε χωρίς Δ.Σ.

Χωρίς Δ.Σ. αλλά με μετόχους και κυρίως με μεγαλομέτοχο ο οποίος θα έπρεπε να αποφασίσει το μέλλον της ΠΑΕ.

Μετά από το ιστορικό παρκάρισμα, την εμφάνιση Τσάκα και την παραίτηση της τριανδρίας, εμφανίστηκε ο Γιάννης Αλαφούζος, ο οποίος πήρε εντελώς δωρεάν τις μετοχές του μεγαλομετόχου.

Ως από μηχανής Θεός. Ως σωτήρας από τη Γ' Εθνική. Ως επενδυτής με όχημα τον... κόσμο (Παναθηναϊκή Συμμαχία)!

Βλέποντας τα γεγονότα εξ αποστάσεως αντιλαμβάνεσαι ότι τίποτα δεν έγινε τυχαία.

Διότι όταν δημιουργείς συνθήκες καταστροφής και απαξίωσης, ακόμη και ένας οραματιστής χωρίς όραμα, φαντάζει λύση.

Κάπως έτσι παγιδεύτηκε η πλειοψηφία των ΜΜΕ, αλλά και των φιλάθλων, θεωρώντας τον Αλαφούζο ως... εγγυητή της επόμενης ημέρας. Χωρίς να βλέπει την αλληλουχία των γεγονότων. Χωρίς να αντιλαμβάνεται το παράδοξο του ξαφνικού ενδιαφέροντος. Χωρίς να βλέπει τις παλινωδίες σε μια σειρά από θέματα: αγωνιστικός σχεδιασμός και γηπεδικό. Χωρίς να καταλαβαίνει τις σκοπιμότητες στην πρόσληψη και την απόλυση του Νταμπίζα, του Φύσσα, του Βόκολου, του Στραματσόνι και πάει λέγοντας.

Ο Τσάκας για τους περισσότερους είναι απλά μια φαιδρή ιστορία. Για εμένα ήταν ο "λαγός" όσων ζούμε σήμερα, γι' αυτό και όσοι είχαν τη δύναμη φρόντισαν να μην τον ξεσκεπάσουν...

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Join us on Facebook
Follow us on Twitter