Δευτέρα, 16 Σεπτέμβριος 2013

Blue Jasmine ή αλλιώς, ο Παναθηναϊκός της νέας εποχής...

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(10 ψήφο)

O Ar1stot3is επιστρέφει και γράφει για τον αγνώριστο Παναθηναϊκό.

 

Το κείμενο αυτό δεν αποτελεί κριτική, ούτε στο πρόσωπο του Γιάννη Αλαφούζου, ούτε του Γιάννη Αναστασίου, ούτε φυσικά των ποδοσφαιριστών (οι τελευταίοι που έχουν ευθύνη), ούτε ακόμα και του -κατά δήλωση του- αντιπαναθηναϊκού Νίκου Νταμπίζα (ακόμα εδώ είναι αυτός;)

 

Όσοι στηρίζουν αυτόν τον Παναθηναϊκό είναι μάγκες και καλά κάνουν. Ίσως να είναι περισσότερο Παναθηναϊκοί απ' ότι εγώ. Προσωπικά δεν μπορώ, όσο κι αν προσπαθώ, ούτε να αντικρύσω αυτήν την ομάδα, στην οποία κάποτε υποκλινόταν ολόκληρος Μουρίνιο, και σήμερα κρυφοπανηγυρίζει για μία ισοπαλία απέναντι σε ένα κρητικό συγκρότημα επιπέδου Φούτμπολ Λιγκ που λέγεται Πλατανιάς. Και μάλιστα (απ' ό,τι μου είπαν γιατί δεν είδα ούτε λεπτό) μετά από άθλια εμφάνιση.

 

Τέταρτη αγωνιστική η σημερινή, και συνεχίζω να μην έχω δει ούτε λεπτό από αγώνα του Παναθηναϊκού. Ούτε από το ραδιόφωνο αντέχω να ακούσω τα ματς. Ακόμα και τώρα, κοντά μεσάνυχτα, δεν τολμώ ούτε τα στιγμιότυπα να παρακολουθήσω. Το ίδιο κάνω από την αρχή του πρωταθλήματος. Αυτή είναι η δική μου άμυνα. Λυπάμαι που το λέω και ίσως τελικά να αποδεικνύομαι λίγος για οπαδός του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου, αλλά αδελφέ, πονάει η ψυχή μου να βλέπω φωτογραφία της ομάδας και να αναγνωρίζω μόνο τον Καπίνο και τον Ζέκα.

 

Δεν κατηγορώ όσους λένε πως «κρίσιμα τα επόμενα παιχνίδια, πρέπει οπωσδήποτε να τα πάρουμε». Ωραία, και πες ότι τα παίρνουμε. Τί θα αλλάξει;


Θα τερματίσουμε έκτοι αντί για έβδομοι; Τέταρτοι αντί για πέμπτοι; Ε, και;


Ο Παναθηναϊκός είναι ταγμένος να είναι πρώτος και μονάχα πρώτος. Είτε δεύτερος είτε τελευταίος είναι το ίδιο.

 

Έτσι μάθαμε τον Παναθηναϊκό. Με Σαραβάκο γίναμε Παναθηναϊκοί όταν ήμασταν πιτσιρικάδες. Το παιδάκι του 2013 με ποιον θα γίνει Παναθηναϊκός;

 

Aπόψε έπαιζε μπάλα ο Παναθηναϊκός. Άλλοτε ούτε που το συζητούσα πως θα ήμουν μία ώρα πριν σε κάποια καφετέρια για να χαρώ, να λυπηθώ, να πανηγυρίσω, να φωνάξω, να βρίσω.


Ο φετινός Παναθηναϊκός όμως μας έχει κάνει ζόμπι. Κι ενώ, την ώρα του αγώνα στα Χανιά, εγώ βόλταρα με τη γυναίκα μου τρώγοντας παγωτό σε κάποια παραλία (μισή ντροπή δική μου και μισή σε όσους με έφτασαν στο σημείο να αδιαφορώ - πολύ φοβάμαι πως κι άλλοι πολλοί αντιδρούν όπως εγώ), κάποιος φίλος με πήρε τηλέφωνο για να με ενημερώσει πως χάνουμε με 1-0 από τον Πλατανιά. Οποία έκπληξις πλέον...

 

Αυτές τις μέρες στον κινηματογράφο παίζεται μία ταινία του Γούντυ Άλεν με την Κέιτ Μπλάνσετ να παίζει θαυμάσια το ρόλο της «Blue Jasmine», μίας κυρίας (κακο)μαθημένης στα πλούτη και στα λούσα, η οποία σε μία νύχτα χάνει τα πάντα, αρνείται όμως να το παραδεχτεί, αρνείται να πιστέψει πως από πλούσια έγινε φτωχή.

 

Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ. Ευτυχώς που το οι μνήμες μας είναι γεμάτες με ιστορικές νίκες του Παναθηναϊκού, νίκες που τον έκαναν γνωστό στα πέρατα της γης, και βλέποντας τα σχετικά βίντεο στο διαδίκτυο ξεχνάμε πως από τα «σαλόνια» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου φτάσαμε στα χαμηλά στρώματα του ελληνικού πρωταθλήματος. Τον εαυτό μας ξεγελάμε. Κοινώς, γίναμε κι εμείς μιά άλλη «Blue Jasmine». Και το πιο απογοητευτικό: Και στα ίδια τα χρώματα μας.

 

Ar1stot3lis

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Join us on Facebook
Follow us on Twitter