Τετάρτη, 07 Αύγουστος 2013

«Τα πιο ανέμελα χρόνια της ζωής μου»

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(31 ψήφο)

Ο «καλοκάγαθος αγριάνθρωπος» της τηλεόρασης και του θεάτρου Γιάννης Μποσταντζόγλου, αποκλειστικά στο aioniapistos.gr. Μιλάει για τα χρόνια που φορούσε το σκουφάκι της ομάδας πόλο του Παναθηναϊκού! Προτείνει λύσεις για το «σήμερα», σχολιάζει το ποδόσφαιρο, τον Ερασιτέχνη, το μπάσκετ, τις νέες φανέλες και βάλει κατά του χουλιγκανισμού, της ντόπας, της «δύναμης του ισχυρού».

 

Συνέντευξη στον Ανδρέα Οικονόμου

 

Ραντεβού στο "Floral", στο θρυλικό καφέ της πλατείας Εξαρχείων. Συνεπής στο ραντεβού του, ο Γιάννης Μποσταντζόγλου έφτασε παρέα με μία ευχάριστη έκπληξη. Ο Γιαννάκης Ζουμπάντης, ο αγαπημένος «μικρός» της ελληνικής επιθεώρησης, Παναθηναϊκός και σκληροπυρηνικός ροκάς, έκατσε παρέα μας.

 

Mpostantzoglou900-2Πριν καν συστηθούμε μία κοπέλα εξαρτημένη από ναρκωτικές ουσίες έκανε την περιοδεία της στα τραπέζια. «Δεν είστε τόσο άγριος από κοντά» είπε στον Γιάννη Μποσταντζόγλου, όταν της έδωσε ό,τι κέρμα είχε στις τσέπες του. «Γιατί άγριος αγάπη μου;», της απάντησε. «Στην τηλεόραση όταν σας βλέπω φοβάμαι»...

 

Χωρίς κανέναν φραγμό στο λεξιλόγιό του (αναγκαστική η... λογοκρισία κατά την απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης), ξεδίπλωσε τους προβληματισμούς του πάνω στα κακώς κείμενα του αθλητισμού, ενώ αναφέρθηκε, παράλληλα, «στην πιο ανέμελη περίοδο» της ζωής του, τότε που ριχνόταν στις πισίνες με τα χρώματα του Παναθηναϊκού.

 

«Πρωταθλητή σε 30 αθλήματα. Έτσι θυμάμαι τον Παναθηναϊκό. Χρειάζεται να πω κάτι άλλο για τα χρόνια μου; Παίρναμε τα "Παναθηναϊκά Νέα" (σ.σ. εφημερίδα που εκδιδόταν από τη δεκαετία του '50 μέχρι και το 1982) και διαβάζαμε για 30 αθλήματα. Όχι μόνο για ποδόσφαιρο και μπάσκετ...».

 

Άλλαξαν πολλά από τότε...

 

«Διεκδικούσαμε το πρωτάθλημα στο σκάκι, στην πυγμαχία, στον στίβο, στο πινγκ πονγκ. Παντού. Δεν ξέρω τι άλλαξε. Ξαφνικά τα παράτησαν όλοι. Η δική μου γνώμη είναι πως θα έπρεπε να βρεθούν παράγοντες που ο καθένας να αναλάμβανε ένα τμήμα. Εμένα μου αρέσει το πόλο για παράδειγμα. Να έβαζα χρήματα, αν είχα, για να ανεβάσω το πόλο. Στον άλλον αρέσει το γυναικείο βόλλεϋ. Να βάλει εκεί λεφτά. Ο άλλος που δεν θέλει να διαθέσει μεγάλα ποσά να τα βάλει στην τοξοβολία, στην ορειβασία, στο πινγκ-πονγκ. Δεν το χωράει ο νους μου πως δεν γίνεται να βρεθούν τριάντα παράγοντες που να συντηρεί ο καθένας από ένα τμήμα».

 

Παρακολουθείς τις τελευταίες εξελίξεις στον Ερασιτέχνη; Το βάρος της εξυγίανσης πέρασε στα χέρια των οπαδών.

 

«Είναι πολύ θετικό που βγαίνουν μπροστά παλιοί αθλητές και προπονητές και που μπορούν και εναρμονίζονται με το νέο αίμα. Με τους υγιείς οπαδούς. Θεωρώ ιδανικό τον συνδυασμό της νέας γενιάς που έχει τη δίψα, με τους παλαίμαχους που έχουν τη γνώση».

 

Τον υγρό στίβο τον ανέλαβε μία γνώριμη για σένα φυσιογνωμία, από τα παλιά...

 

«Χαίρομαι που ανέλαβε ο Ανδρέας ο Ζώτος. Παλιός μου προπονητής ... Ξέρει όσο λίγοι τα αθλήματα αυτά και αγαπάει πραγματικά τη δουλειά του».

 

«Στο ποδόσφαιρο, πλέον, δεν εμπιστεύομαι κανέναν»

 

Η συζήτηση μεταφέρθηκε στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκού, που περνάει μία «χρόνια κρίση»:

 

«Δεν εμπιστεύομαι κανέναν. Ούτε όσους έφυγαν και άφησαν το χάος, ούτε όσους διοικούν σήμερα. Αν καείς στον χυλό... Μακάρι να τα καταφέρει η νέα διοίκηση. Τι να πω. Δεν μπορώ πάντως να δεχτώ πως υπάρχουν τόσοι εύποροι Παναθηναϊκοί και πως η ομάδα βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση της αβεβαιότητας.

 

Πιστεύω πως γίνονται πάρα πολλά πράγματα παρασκηνιακά που κρίνουν το μέλλον των ομάδων. Τα περισσότερα δεν θα τα μάθουμε ποτέ, ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς. Ποδόσφαιρο είναι αυτό; Στα χρόνια μου μπορεί να μην ενημερωνόμασταν για τα πάντα, όμως ξέραμε πως ό,τι και να αποφάσιζαν οι διοικούντες θα ήταν για το καλό του Συλλόγου. Για να καταλάβεις, τον Απόστολο Νικολαΐδη τον είχα δει μόνο από φωτογραφίες, όμως όταν άκουγα το όνομά του με έπιανε δέος. Ξέραμε όλοι πως είναι ένας γίγαντας του Παναθηναϊκού».

 

«Τέσσερα σύμβολα η νέα εμφάνιση»

 

«Στη νέα εμφάνιση είδα τέσσερα σύμβολα. ΟΠΑΠ, adidas, εθνική και τριφύλλι. Το σήμα του ΟΠΑΠ είναι μεγαλύτερο από το τριφύλλι. Πού ακούστηκε αυτό; Δυστυχώς έτσι είναι σήμερα ο αθλητισμός και εμένα, που έχω ζήσει ως αθλητής σε άλλες εποχές, αυτό δεν μου αρέσει. Δεν με εκφράζει. Στα χρόνια μου οι αθλητές φορούσαν μία τριφυλλάρα που χαιρόσουν να τη βλέπεις. Έτρεχαν, κολυμπούσαν, έπαιζαν ο καθένας για αυτό το σύμβολο. Όχι για τον κάθε χορηγό που πληρώνει. Καταλαβαίνω τα διαφορετικά δεδομένα της "νέας εποχής", όμως εμένα αυτά τα πράγματα δεν με εκφράζουν».

 

Μπάσκετ παρακολουθείς;

 

«Θα σου πω την αλήθεια για το μπάσκετ. Δεν ήμουν αισιόδοξος πριν τους τελικούς. Ήμασταν νέα ομάδα και περίμενα να μας διαλύσουν. Τελικά όμως οι παίκτες έδεσαν γρήγορα, την κατάλληλη στιγμή, βρήκαν μία φοβερή χημεία μεταξύ τους και κατόρθωσαν να μας κάνουν περήφανους.

 

Θέλω όμως να πω κάτι και για τον προπονητή. Πρέπει να δίνονται ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους. Ο Πεδουλάκης κρίθηκε πάρα πολύ αυστηρά. Στήθηκε στον τοίχο και πολλοί έβγαλαν τα πορίσματά τους όταν δεν είχε ξεκινήσει καλά-καλά η χρονιά. Έπρεπε ο κόσμος και οι δημοσιογράφοι να του δώσουν χρόνο».

 

«Βουτιά» στο παρελθόν...

 

Συνεχίσαμε με ένα πακέτο συλλεκτικές φωτογραφίες που είχα τυπώσει· στιγμιότυπα από τα χρόνια που αγωνιζόταν στο εφηβικό τμήμα μέχρι και την περίοδο που βρέθηκε στην πρώτη ομάδα πόλο του Παναθηναϊκού (από τα μέσα της δεκαετίας του '60 μέχρι και τα μέσα του '70). Η βραχνιασμένη, άγρια φωνή του -που πολλές φορές είναι η αιτία για τον παρεξηγεί ο κόσμος- μαλάκωσε. Ζωντάνεψαν μπροστά του «τα πιο όμορφα χρόνια, τα ξέγνοιαστα χρόνια που ήμασταν παιδάκια και το μόνο που είχαμε στο μυαλό μας ήταν ο Παναθηναϊκός και η πισίνα».

 

Θυμόταν έναν-έναν τους συμπαίκτες και τους προπονητές του...

 

«Να, αυτός είναι ο Νίκος ο Αναγνωστόπουλος, το τέρμα μας. Αυτός... αυτός είναι ο Γιάννης ο Νερουτσόπουλος. Σήμερα ασχολείται με τα χρηματιστηριακά. Να 'μαι και εγώ εδώ σαν μαλάκας. Ο Πανίκος ο Χρυσοστόπουλου εδώ, πρωταθλητής στην κολύμβηση από τα 100 μέχρι και τα 1500 μέτρα. Ο κύριος δήμαρχος ο Κασιδόκωστας, ο Πετράκης (σ.σ. Πομώνης), η παικτούρα ο Εγωγιάννης.

 

Κοίτα ρε εδώ τον Πλυτά. Φάτσα, έτσι; Δεν έχει αλλάξει καθόλου ο άτιμος.

 

Ο Βαγγελάκης ο Κατσαΐτης, ο καλύτερός μου φίλος. Τώρα είναι γιατρός στη Δράμα... Ο Λάμπρος ο Ξενάριος, πάρα πολύ καλό παιδί και μάγκας. Μετέπειτα έκανε αγιογραφίες. Εδώ είναι της Λη ο μπαμπάς. Η κόρη του ήταν κολυμβήτρια, αυτός ήταν έφορός μας, πολύ καλός τυπάς (σ.σ. Τζακ Λαζαρίδης)»...

 

Για ένα τέταρτο δεν τον διέκοψα. Αναγνώρισε κάθε πρόσωπο που έβλεπε. Ήταν εμφανές στο πρόσωπό του πως είχε συγκινηθεί. Ο Γιάννης ο Ζουμπάντης παρακολουθούσε τη διαδικασία χαμογελαστός: «Από μικρός πρώτη μούρη στις φωτογραφίες ο Μποστ», ψιθύρισε.

 

«Ήμασταν παιδάκια τότε, 16 -17 χρονών. Τι ωραίες περίοδοι. Αγνές».

 

Άφησε στο τραπέζι τις φωτογραφίες όταν αντίκρισε τον πρώην προπονητή πόλο και κολύμβησης του Παναθηναϊκού Βίγκο Τσβιέκοβιτς. Σοβάρεψε.

 

«Ξέρετε πώς σκοτώθηκε; Έπεσε με τη γυναίκα του, με το αυτοκίνητο, στα Δαλματικά όρη. Ήταν εξαιρετικός προπονητής και άνθρωπος. Δεν ήξερε όμως να οδηγάει καλά. Πήρε απότομα μία στροφή και έπεσαν».

 

Δύο προπονητές τον σημάδεψαν ως αθλητή. Ο Βίγκο και ο Μπάτζιο. Για τον δεύτερο αναπόλησε:

 

1968 PAO juniors

«Είχε βγάλει πρωταθλήτρια την εθνική εφήβων της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν από τους καλύτερους προπονητές στον κόσμο και είχαμε την τύχη να τον έχουμε στον Παναθηναϊκό.

 

Τον έφεραν εδώ και μέσα σε ένα εξάμηνο μας βελτίωσε απίστευτα. Η διαφορά μας με τον Ολυμπιακό και τον Εθνικό όταν ήρθε ήταν μεγάλη. Μέσα σε έξι μήνες μας έκανε σχεδόν ισάξιους. Χάναμε βέβαια, αλλά στο γκολ. Λίγο ακόμα να έμενε...

 

Ξέρεις γιατί έφυγε; Μία μόνο φορά άργησαν να τον πληρώσουν. "Εγώ είμαι επαγγελματίας" είπε και σηκώθηκε και έφυγε...».

 

(Στη φωτογραφία δεξιά, η εφηβική ομάδα του Παναθηναϊκού το 1968. Όρθιοι: Πέτρος Πομόνης, Κώστας Μποσταντζόγλου, Βίγκο Τσβιέτκοβιτς, Νίκος Αναγνωστόπουλος, Γιάννης Νερουτσόπουλος, Κώστας Αυγερόπουλος. Καθιστοί: Γιάννης Μποσταντζόγλου, Τάκης Βαρδάκος, Νίκος Πλυτάς, Δημήτρης Θεοφίλου, Πάνος Πομόνης)

 

Πώς έζησες πιτσιρικάς την κόντρα με τον Ολυμπιακό;

 

«Ήμασταν μία παρέα, ακόμα και με αντιπάλους μας. Ήταν ανέμελα χρόνια. Τα πιο ανέμελα χρόνια. Πηγαίναμε να κάνουμε την προπονησούλα μας, να βρεθούμε με τα παιδιά που ήμασταν φίλοι όλοι μεταξύ μας.

 

Είχαμε βέβαια τις συμπάθειές μας και τις αντιπάθειες μας τις οπαδικές. Εγώ, για παράδειγμα, με τον Κώστα (σ.σ. ο αδελφός του, επίσης αθλητής του Παναθηναϊκού στο πόλο και στην κολύμβηση) που είμαστε παναθηναϊκοί, όταν αγωνιζόταν ο Εθνικός με τον Ολυμπιακό θυμάμαι που πηγαίναμε και υποστηρίζαμε τον Εθνικό.

 

Πλακωνόμασταν μονίμως με τον Ολυμπιακό. Πιτσιρίκια χαζά ήμασταν σε αγνές εποχές. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια, 30,40,50 χρόνια βρισκόμαστε και λέμε και με τους ολυμπιακούς, "ρε τι ωραία περνάγαμε τότε, τι ωραία χρόνια"».

 

Θεωρείς πως ο φανατισμός έχει ξεφύγει πλέον;

 

«Τα νέα παιδιά φανατίζονται άσχημα. Εγώ έχω να πάω γήπεδο από 17 χρονών. Στο λόγο μου. Δεν γουστάρω πλέον. Με έχει αηδιάσει ο χουλιγκανισμός.

 

Κάθε φορά που πάμε πρέπει να βριζόμαστε, να μου βρίζουν τον πατέρα και την μάνα, να βρίζω και εγώ, να πλακωνόμαστε, να έρχεται ο άλλος για να μου βγάλει το μάτι, να του κόβω εγώ το κεφάλι...

 

Δεν το καταλαβαίνω. Ψυχαγωγία σου λέει... Μία πλάκα πρέπει να είναι τα σπορ. Μία ωραία διασκέδαση. Βλέπεις οικογένειες να πηγαίνουν; Όχι. Γιατί; Για να τους πετύχει ρουκέτα στο μάτι;».

 

1969-efivoi-polo

Δεν σου έχει τύχει ποτέ να φανατιστείς; Να σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι σε κάποιον αγώνα ή να πανηγυρίζεις έξαλλα μία νίκη;

 

«Δεν είμαι φανατικός καθόλου. Εάν έχω χάλια ομάδα ας φάω 10 γκολ. Δεν με νοιάζει. Του χρόνου θα είμαι εγώ ο καλύτερος. Έτσι είναι αυτά. Γυρίζει η μπάλα...».

 

 

(Στη φωτογραφία δεξιά, η εφηβική ομάδα του Παναθηναϊκού το 1969. Όρθιοι: Βίγκο Τσβιέτκοβιτς (Προπονητής), Ιωακείμ Μαρσέλλος, Τάκης Βαρδάκος, Νίκος Πλυτάς, Πάνος Πομόνης, Τζακ Λαζαρίδης (Έφορος). Καθιστοί: Βαγγέλης Κατσαΐτης, Λάμπρος Ξενάριος, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Γιώργος Ρούσσος, Γιώργος Τσακογιάννης)

 

 

Τρέχεις ασταμάτητα με παραστάσεις, μουσική, συγγραφή, όμως βρίσκεις χρόνο και ενημερώνεσαι για τα πάντα γύρω από τα σπορ. Έχεις κάποια προτίμηση στα αθλήματα που παρακολουθείς;

 

«Δυστυχώς συμβιβάζομαι και εγώ με όσα μου προσφέρουν. Ο κόσμος παρακολουθεί κυρίως μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Τα άλλα αθλήματα τα έχουν χεσμένα. Ελάχιστοι βλέπουν πινγκ πονγκ, πόλο, κολύμβηση, τέννις, βόλλεϋ. Στην τηλεόραση 90% είναι ποδόσφαιρο, άντε και μπάσκετ, και 10% όλα τα υπόλοιπα.

 

Το προϊόν αυτό αποφέρει περισσότερα λεφτά. Και κάτι μαλάκες στα κανάλια, στα υπουργεία, στις εταιρείες των χορηγών κοιτάνε τι αντίκτυπο έχεις. Λένε, το ποδόσφαιρο τραβάει ένα εκατομμύριο οπαδούς. Δώστου. Το πινγκ-πονγκ έχει 2.000 φιλάθλους. Χέστο. Πώς θα αναπτύξεις αθλητισμό με αυτή την ψυχρή λογική».

 

Πέρα από τον χουλιγκανισμό, τι άλλο σε ενοχλεί στον αθλητισμό;

 

«Αν αρχίσω να αναφέρω τι με ενοχλεί δεν θα τελειώσουμε... Τρελαίνομαι με το "μη fair-play" και με τη "δύναμη του ισχυρού".

 

Δε νοείται αθλητισμός που να παράγει χουλιγκανισμό. Δε νοείται αθλητισμός με ντόπες –δηλαδή χωρίς fair play. Δε νοείται αθλητισμός που να απαγορεύεται να χάσει μία ομάδα. Γιατί ρε πούστη; Έπαιξε καλύτερα η κάθε Καλαμάτα; Γιατί να μην κερδίσει; Πρέπει σώνει και καλά να κερδίσεις εσύ; Πρέπει οι μεγάλοι σύλλογοι πάντα να κερδίζουν. Γιατί να κερδίζουν;

 

Βλέπεις τι γίνεται στην Αγγλία. Μπορεί η Μπέρμιγχαμ, μία μικρομεσαία ομάδα, να κερδίζει την Μάντσεστερ. Εδώ απαγορεύεται. Παίζει ο πρώτος με τον τελευταίο και πρέπει να κερδίσει σώνει και καλά. Έχουμε τη διαιτησία, την παράγκα. Όλα από πίσω γίνονται, να πούμε. Είμαστε τόσο οπαδοί, με παρωπίδες, που δε δεχόμαστε την ήττα. Πρέπει να αναγνωρίζουμε την ανωτερότητα του άλλου, αυτό είναι fair play. Έτρεξες πιο γρήγορα, με κέρδισες, συγχαρητήρια. Δεν θα σου σπάσω το κεφάλι, δεν θα σε πλακώσω, δεν θα σκοτώσω για να βγω εγώ πρώτος».

 

Ανέφερες και τη ντόπα...

 

«Βλέπουμε όλους τους χαπακωμένους και λέμε "ολυμπιονίκης". Ποιος ολυμπιονίκης ρε; Σε μας τα λες; Που έχουμε φάει τόσα χρόνια στις πισίνες; Και τους βλέπω όλους με μία σωματοδομή... ελέφαντα.

 

Ξέρω κοπέλα, δεν θέλω να πω όνομα, στο στίβο, ολυμπιονίκη, που είναι τη μία ημέρα σαν εμένα και σε έναν χρόνο είναι σαν τον Σβαρτζενέγκερ. Δεν γίνεται, δε νοείται. Εμείς δεν παίρναμε ούτε βιταμίνη. Μας έδιναν μία χαζοβιταμινούλα της εποχής, Β12, και δεν την παίρναμε. Βλέπαμε τίποτα αναβράζουσες βιταμίνες και λέγαμε "όχι, όχι είναι χημική". Με τις δυνάμεις του ο καθένας και ό,τι έκανε. Ο ένας ήταν το νούμερο 14, ο άλλος το νούμερο 7000 και ο άλλος ο πρώτος. Τώρα το νούμερο 7000 θέλει να τερματίσει πρώτος. Δεν υπάρχει αξιοκρατία. Είναι ανίερο, απάνθρωπο.

 

Δεκαπέντε φορές ολυμπιονίκης σου λέει ο άλλος. Μπράβο σου. Αφού τις 17 είσαι χαπακωμένος. Ψεύτικες νίκες, κάλπικες. Αυτοί οι ίδιοι το ευχαριστιούνται; Εγώ για παράδειγμα δεν θα γούσταρα να κερδίσω τον Ολυμπιακό και μετά να γυρίσω σπίτι και να λέω "ωραία κέρδισα αλλά είχα κατεβάσει 45 μπιτόνια βενζίνη". Ενώ αν κερδίσω τον πρώτο με υπερπροσπάθεια θα λέω μετά "μπράβο ρε πούστη, τι ταύρος είμαι, είμαι μάγκας"».

 

1971 PAO

(Η ομάδα πόλο ανδρών του Παναθηναϊκού το 1971. Όρθιοι: Γιάννης Θυμαράς (Προπονητής), Γιάννης Μποσταντζόγλου, Κύμης Μαρσέλος, Χαρ. Λαζάνης, Πανίκος Χρυσοστόμου, Γιώργος Παναγόπουλος, Νίκος Αναγνωστόπουλος. Καθιστοί: Πάνος Πομώνης, (...), Κώστας Κασιδόκωστας, Κανάρης Παναγόπουλος, (...)).

 

Μιλώντας κανείς με τον Γιάννη Μποσταντζόγλου βλέπει το χρόνο να κυλά με γοργούς ρυθμούς. Για τρεις ώρες περίπου μιλήσαμε για αθλητισμό, για τέχνες, για πολιτική. Η άποψή του είναι ξεχωριστή, βγαλμένη από μία διαφορετική, πιο αγνή εποχή. Ο «Μποστ» είναι μία «καρικατούρα» που έχει δραπετεύσει από τον ρομαντισμό του παρελθόντος, και που αρνείται να συμβιβαστεί στο «σήμερα».

 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Join us on Facebook
Follow us on Twitter