Πέμπτη, 09 Νοέμβριος 2017

Η θλιβερή νοοτροπία τους

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Αν δεν ξέρεις να κερδίζεις, δεν ξέρεις να χαίρεσαι, αν δεν ξέρεις να χαίρεσαι, δεν ξέρεις ν΄ αγαπάς. Η φρέσκια γενιά γαύρων δεν αγαπά τόσο την ομάδα, όσο τις νίκες της.

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ.

Όταν το 2005 αυτοί εκεί κάτω είχαν τιμωρηθεί πρωτοδίκως με αφαίρεση βαθμών για τα επεισόδια στο ματς της Νέας Σμύρνης η διοίκηση τους έσκουζε πως οι βαθμοί πρέπει να κερδίζονται στα γήπεδα. Παρουσίασε τις αιτιολογίες της, απείλησε με κλείσιμο σχολείων και λιμανιών (!!!), όλα αυτά όμως ξεχάστηκαν το 2008 στο πρωτάθλημα «του Βάλνερ». Ήρθαν στην επικαιρότητα ξανά τις τελευταίες ώρες με την καταγγελία τους εις βάρος της ΑΕΚ για τα επεισόδια που έγιναν στη διάρκεια του αγώνα με τον ΠΑΟΚ.

Είμαστε πεπεισμένοι πως αν οι λιμανίσιοι κερδίσουν την υπόθεση, αφαιρεθούν βαθμοί από την ΑΕΚ και στο τέλος το πρωτάθλημα καταλήξει σε αυτούς χάρη σ' αυτούς τους πόντους, θα το πανηγυρίσουν περισσότερο απ΄ όλα τα άλλα που «κέρδισαν» από το 1997.

Καμιά εντύπωση δεν μας προκαλεί η συμπεριφορά τους, ούτε καν η σπουδή να υπερασπιστούν λυσσασμένα την προεδράρα ασχέτως αν τα τελευταία χρόνια το όνομά του κυκλοφορεί καθημερινώς στα γραφεία των δικαστικών αρχών. Όσο πιο πολύ συνηθίζει να «κερδίζει» κάποιος για να πηγαίνει το πρωί «περήφανος» στη δουλειά ή να στέλνει γελαστό το παιδί του στο σχολείο, τόσο πιο κυνικός γίνεται! Η εξουσία είναι το μοναδικό πράγμα που δεν δημιουργεί κορεσμό, ιδίως για ένα κοινό που σε πολύ μεγάλο ποσοστό συνδέει την καθημερινότητά του από το αν θα βάλει γκολ ο Εμενίκε ή αν θα σκοράρει ο Σπανούλης, για πιο άλλο πράγμα μπορείς να περηφανεύεσαι άμα εργασιακά, κοινωνικά δεν έχεις στον ήλιο, μοίρα;

Οι νεόγαυροι που θαρρούν ότι το σωματείο τους ιδρύθηκε το 1997, με τις εκλογές της ΕΠΟ στην Αλεξανδρούπολη ν' αποτελούν την πράξη γέννησης του δεν έχουν μνήμες αδικίας, μεγάλωσαν σε ένα σύστημα που τους έκανε βίωμα τη νίκη με κάθε μέσο και σκοπό, ελάχιστη σημασία δίνουν στο ΠΩΣ κερδίζουν, απλώς θέλουν μονίμως να χαμογελούν. Ο Κόκκαλης κι ο Μαρινάκης μεγάλωσαν δύο γενιές οπαδών που δεν ξέρουν να χάνουν, ο πρώτος παρά τα όσα έκανε (μεταγραφές, γήπεδο), έφυγε... κυνηγημένος τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ φορά που ο ΠΑΟ ύψωσε ανάστημα κι έδειξε από την αρχή πως παιχνιδάκια στις πλάτες του αποκλείεται να ανεχθεί.

Η άκομψη αποπομπή του «θείου» (που στα πλέι-οφ του καλοκαιριού του 2010 άκουγε τους...χαϊδεμένους του να συντονίζουν τις πρωτοφανείς λεκτικές επιθέσεις εναντίον του) κρίνεται αναμενόμενη αφού του λόγου του ανέθρεψε μια νοοτροπία που εκτός από την αδυναμία διαχείρισης της ήττας δεν ήξερε να χαίρεται ούτε στις νίκες, πως αλλιώς να εξηγηθεί το ανάθεμα στον Κόκκαλη που τους έφερε (όπως τους έφερε τέλοσπάντων) ένα σκασμό πρωταθλήματα;

Αν δεν ξέρεις να κερδίζεις, δεν ξέρεις να χαίρεσαι, αν δεν ξέρεις να χαίρεσαι, δεν ξέρεις ν΄ αγαπάς. Η φρέσκια γενιά γαύρων δεν αγαπά τόσο την ομάδα, όσο τις νίκες της. Κι άμα δεν μπορείς να τους τις εγγυηθείς έχεις χοντρό πρόβλημα! Θα το καταλάβει σύντομα κι η νυν άρχουσα τάξη που ηδονίζεται βλέποντας την...πολιτοφυλακή να ετοιμάζει ασπίδα απέναντι στις βαριές κατηγορίες που της προσάπτονται.

Έτσι κι όμως το κατηγορητήριο σταθεί αδύνατον να αντικρουστεί ΕΚΕΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΤΑ...ΩΡΑΙΑ! Εν αναμονή λοιπόν...

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Join us on Facebook
Follow us on Twitter