Τετάρτη, 22 Νοέμβριος 2017

Οι ιδέες δεν χάνονται, δεν μικραίνουν και δεν πεθαίνουν ποτέ

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

H κόρη του Ζαχαρία Πιτιχούτη, Τατιάνα, με νέα ανάρτηση στη σελίδα της στο facebook αναφέρθηκε στον Παναθηναϊκό και στις τελευταίες εξελίξεις.

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα, καθώς και οι εξελίξεις, αλλά πάνω απ όλα η συνείδηση μου, μου φωνάζουν μίλα. Αυτή τη φορά δεν θα γράψω για κάποιον άλλο, αλλά για μένα την ίδια.
Οι περισσότεροι με γνωρίζουν ως την κόρη του μπαμπά μου, αλλά πιστεύω πως πρέπει να γνωριστούμε από την αρχή.
Ένα από τα πιο δύσκολα αλλά και πιο όμορφα πράγματα στη ζωή, είναι να είσαι παιδί ενός ανθρώπου που τον γνωρίζουν και τον αγαπούν όλοι. Εγώ, που είμαι ένα από τα παιδιά του Ζαχαρία Πιτυχούτη, μεγάλωσα ακούγοντας πως ο πατέρας μου έχει δύο οικογένειες. Εμάς και τον Παναθηναϊκό. Όταν ήμουν μικρή αυτό μου φαινόταν τρομερό, γιατί ακόμα δεν μπορούσα να καταλάβω το τι μου λέει αυτός ο άνθρωπος. Μου διηγούταν ιστορίες που όμοιές τους δεν υπάρχουν πουθενά, για το πόσο σπουδαία ιστορία έχει αυτός ο σύλλογος και για το πόσο περήφανοι πρέπει να νιώθουμε που είμαστε Παναθηναϊκοί.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν, άρχισα να συνειδητοποιώ και ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, όχι για μένα, αλλά για τον ίδιο τον Παναθηναϊκό. Και τον θαύμασα. Θαύμασα το ήθος του, την καλοσύνη του και την αγνή αγάπη που έτρεφε για αυτό το σύλλογο. Και επειδή έχω πάθος με το ποδόσφαιρο, και ας είμαι κοπέλα, διάβασα και μόνη μου την ιστορία. Και τότε κατάλαβα τι έκανε. Έκανε το απίστευτο. Και μέσα από το Ζαχαρία, αγάπησα κι εγώ αυτό το σύλλογο.
Το 2008, όταν έγινε το συλλαλητήριο, και είδα τις ορδές του πράσινου λαού να έχουν κατακλήσει ολόκληρη τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, για μένα ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Και όχι μόνο αυτό. Όταν είδα τον πατέρα μου να μιλάει με τέτοια αγάπη και τέτοια αφοσίωση σ’ αυτό τον κόσμο, νομίζω πως άλλαξε ένα μεγάλο κομμάτι μου. Ένιωσα την υπέρτατη περηφάνια που θα μπορούσε να νιώσει ένας άνθρωπος. Όχι μόνο γιατί είμαι κόρη του, αλλά και για το ότι κι εγώ ανήκω σε αύτο τον κόσμο.
Και μετά από λίγο καιρό, ο πατέρας μου αρρώστησε. Και δυστυχώς, για το δικό του καλό, δεν έπρεπε να το μάθει. Έπρεπε όμως η οικογένεια του να τον φροντίζει ώστε να είναι καλά σωματικά, όσο αυτό ήταν δυνατό, αλλά και ψυχολογικά. Και για να ήταν καλά ψυχολογικά, κάναμε άπειρες συζητήσεις για τον Παναθηναϊκό. Και ήταν τιμή μου. Γιατί όχι μόνο έμαθα πολλά, αλλά και γιατί ήταν πραγματικά μοναδικό να σχολιάζεις έναν αγώνα με το Ζαχαρία και να συζητάς γενικότερα για τον Παναθηναϊκό.
Μέχρι που φτάσαμε στο 2017. Εγώ να έχω μεγαλώσει πια και να στεναχωριόμαστε παρέα. Το πιο δύσκολο ήταν να μην στεναχωρηθεί για την ομάδα. Αλλά δυστυχώς δεν γινόταν. Προσπαθούσε να δικαιολογήσει αυτή τη κατάντια και δεν μπορούσε. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι που όταν στο τέλος ήταν στο νοσοκομείο, το βράδυ που παίζαμε με τα Παόκια στη Τούμπα, με έπαιρνε κάθε δέκα λεπτά, για να του πω τι γίνεται. Ειλικρινά, αυτός ο άνθρωπος έβγαζε το οξυγόνο κάθε δέκα λεπτά για να μάθει πως πάει ο Παναθηναϊκός. Και δυστυχώς λίγες μέρες μετά έφυγε από κοντά μας.. Για μένα όμως, δεν θα φύγει ποτέ θα είναι πάντα δίπλα μου. Το ότι δεν τον βλέπω και δεν τον ακούω, δεν με κάνει να ξεχνώ όλα όσα πρέσβευε. Μιλούσε για ένα σπουδαίο σύλλογο που όμοιός του δεν υπάρχει.
Και ερχόμαστε στο κοντινό παρελθόν. Στο πρωινό που διάβασα πως ο Παναθηναϊκός καταστρέφεται, πως πέφτει κατηγορία από τα χρέη, πως από δόλο κάποιοι δε σεβάστηκαν την ιστορία του και θέλησαν να παίξουν στην πλάτη του αγαπημένου συλλόγου του πατέρα μου. Δεν φτάνει που έχασα το παρεάκι μου που έλεγα τα ποδοσφαιρικά μου και περνούσαμε τζάμι, τώρα θα χάσω και τον Παναθηναϊκό? Αν ήταν στη θέση μου κάποιος από εσάς, να έχει κάνει τον Παναθηναϊκό τρόπο ζωής, θα το δεχόταν ? Εγώ δεν μπορώ να το δεχτώ. Με τίποτα και για κανένα λόγο. Ξέρω τι όνομα έχω κληρονομήσει και ξέρω τη μεγαλοπρεπή ιστορία αυτού του συλλόγου. Και δεν θα το δεχτώ γιατί δεν ξεχνώ. Θεωρώ πως ούτε ο πατέρας μου θα το δεχόταν. Και επειδή δυστυχώς δεν είναι εδώ για να μας δώσει κουράγιο και να μας βοηθήσει, εγώ θα τον τιμήσω με το να μην κάνω πίσω. Δεν θα κλείσω τα μάτια ούτε θα καθήσω σιωπηλή την ώρα που ο σύλλογος καταστρέφεται από τους ίδιους ανθρώπους. Θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να βοηθήσω, όπως μπορώ. Είτε με την Παναθηναϊκή συμμαχία, είτε με οποιοδήποτε τρόπο. Ακόμα κι αν χρειαστεί να πάω μόνη μου στον εισαγγελέα. Γιατί όταν θα ξανασυναντηθώ με τον πατέρα μου, θέλω να τον κοιτάω στα μάτια και περήφανη να του πω «προσπάθησα».
Δεν θα με ξέρατε αν δε συνέβαινε αυτό και ποτέ μου δεν με ενδιέφερε η δημοσιότητα, ούτε και αποσκοπώ πουθενά. Θέλω μόνο να σωθεί ο σύλλογος γιατί νιώθω πως του χρωστάω, δε μου χρωστάει. Του χρωστάω πως περηφανεύομαι και καμαρώνω πως ανήκω στην οικογένεια του Παναθηναϊκού. Του χρωστάω όλες τις μικρές και μεγάλες χαρές που μου έχει προσφέρει. Του χρωστάω τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Οπότε όσοι μου λέτε τσάμπα κόπος, σας απαντώ πως μιλάτε σε τοίχο. Δεν παίρνω χαμπάρι. Δεν θα χάσω την ελπίδα μου και δεν θα σταματήσω να προσπαθώ. Πιστεύω στη δικαιοσύνη, ακόμα κι αν η πραγματική δικαιοσύνη απαρτίζεται από ελάχιστους. Πιστεύω και εμπιστεύομαι αυτούς τους ελάχιστους. Μα πάνω απ όλα, πιστεύω στη δύναμη του κόσμου του Παναθηναϊκού. Την είδα και τότε, την βλέπω και τώρα. Είμαστε ο Παναθηναϊκός, και ο Παναθηναϊκός είναι ιδέα. Και οι ιδέες δεν χάνονται, δεν μικραίνουν και δεν πεθαίνουν ποτέ.
Συγνώμη αν σας κούρασα...
Με τιμή,
Πιτυχούτη Τατιάνα

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Join us on Facebook
Follow us on Twitter