Παρασκευή, 20 Οκτώβριος 2017

Τέλος εποχής

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Ιστορικές στιγμές δεν καταγράφεις μονάχα στις επιτυχίες, βιώνεις και με κάποιες αποτυχίες, όπως αυτές που σηματοδοτούν ένα τέλος.

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ.

Με το άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών για να βάλει λεφτά ο κόσμος στην ομάδα (ουδέποτε έχει συμβεί κάτι ανάλογο στην ιστορία του Ομίλου εκτός κι αν μας απατά η μνήμη μας) βιώνουμε ιστορικές στιγμές: τέτοιες δεν καταγράφεις μονάχα στις επιτυχίες, βιώνεις και με κάποιες αποτυχίες, όπως αυτές που σηματοδοτούν ένα τέλος.

Η χρησιμοποίηση του Παναθηναϊκού για πολιτικούς σκοπούς, με εξωφρενικές -στα μάτια των οπαδών του- “συμμαχίες” αποτελεί τον επίλογο του κύκλου που άρχισε το 2012 με τον ερχομό του Γιάννη Αλαφούζου ο οποίος άρχισε κάτι με τη μορφή λαϊκής κυριαρχίας στα κοινά του κλαμπ (κάτι σαν αυτό που βίωσε πρόσφατα η Ντόρτμουντ, η Φέγενορντ) προσπαθώντας να αλλάξει τη νοοτροπία του ποδοσφαιρόφιλου και τη σχέση με την ομάδα του.

Αν τα μέλη της Συμμαχίας με το ζόρι έφτασαν αυτά τα χρόνια τα 15.000 μέλη ήταν γιατί το οικονομικό περιβάλλον της χώρας ήταν άθλιο και διότι ο φίλαθλος πληγωμένος από τους πολυμετοχικούς και την αναισθησία της οικογένειας Βαρδινογιάννη (που άφησε τον ΠΑΟ έρμαιο στα παιχνίδια κάποιων οι οποίοι μόνο στο άκουσμα του ονόματός τους θα έπρεπε να τρέμουν) δεν ψήθηκε να συμμετάσχει.

Ο Σύλλογος εκεί που αποτελούσε μια δυσάρεστη αγγαρεία (!!!) για τους παίκτες (που ήξεραν ότι βρέξει-χιονίσει θα ήταν δευτερότριτοι κι επιπλέον θα τα άκουγαν κι από πάνω από τους επικοινωνιακούς μηχανισμούς που είχαν στηθεί για να υπηρετούν τον...Παναθηναϊκό) αλλά και πεδίο οπαδικών διαφορών, τη χρονιά 2013-2014 (αλλά και τη σεζόν 2011-2012 επί Φερέιρα) φανέρωσε πως ένα σύνολο-οικογένεια με διακριτούς ρόλους και πιστό κοινό δύναται να κάνει πρωταθλητισμό βάζοντας τα γυαλιά σε εχθρούς και φίλους.

Η παρένθεση έκλεισε συντομότατα (δυστυχώς με τράβηγμα του χαλιού από πράσινα χέρια), όλοι κι όλα ξαναβρέθηκαν στο γνωστό, παραδοσιακό, παναθηναϊκό χάος. Θα ήταν άδικο να γίνει κριτική για τα πεπραγμένα μιας διοίκησης που έφερε τον κορυφαίο αθλητικό οργανισμό της χώρας ένα βήμα προ του γκρεμού. Κριτικάρεις στο κάτω κάτω κάτι που υφίσταται, τούτη την ώρα με τον...παρκαδόρο νο2 (του οποίου -όλως τυχαίως- οι άνθρωποί του εξακολουθούν να είναι στην ΠΑΕ) τα μόνα που υφίσταται είναι όσα στο χάος οδηγούν: “Τοποτηρητές” πανικόβλητοι, ένας κόσμος γεμάτος νεύρα που περιμένει πως και πως το ντέρμπι με την Ε.Ο να ξεσπάσει (είμαστε βέβαιοι πως πολλοί ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ να γίνει μπάχαλο το ματς ώστε οι τίτλοι τέλους να πέσουν μια ώρα αρχύτερα κι αυτοί ΔΕΝ ανήκουν στην απέναντι μεριά), απλήρωτοι υπάλληλοι των 600 ευρώ!

Ολο αυτό το πράγμα για να διορθωθεί χρειάζεται τρόπος, χρόνος, η απαραίτητη όρεξη και φυσικά τα ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ πρόσωπα κι ας μην προέρχονται (άμεσα) από τον επιχειρηματικό κόσμο. Βάζουμε στοίχημα ότι αν ΧΘΕΣ ο ...Τζιμπρίλ Σισέ π.χ καλούσε τις παναθηναϊκές δυνάμεις σε συνασπισμό, στο ντέρμπι θα ήταν 20.000 λαός ΕΞΩ από τη Λεωφόρο! Πράγματι απορούμε και συγκινούμαστε με την δύναμη ψυχής των παικτών και φυσικά του προπονητή που αστειεύεται κιόλας όταν γύρω του όλα γκρεμίζονται κάνοντας χιούμορ με την τιμωρία του Μολέδο (“πότε έκανε την παράβαση ο παίκτης, το...Πάσχα;”)

Ο Βασίλης Κωνσταντίνου τοποθετήθηκε μετά το άνοιγμα λογαριασμών υπογραμμίζοντας ότι πρέπει να πάψει ο προβληματισμός για το πως η ομάδα έφτασε ως εδώ, αλλά με την τακτική που ακολουθείται (το γεγονός δεν διαφημίστηκε πουθενά, ούτε λόγος για ανοικτή συνέντευξη Τύπου, όλα στο άρπα κόλλα) το μόνο που φουντώνει είναι ο προβληματισμός των φιλάθλων για το ποιους συμβουλεύεται ο ίδιος!

Ο δρόμος για να οδηγηθεί η ΠΑΕ σε μια κάποια κανονικότητα (ώστε να βγει τουλάχιστον η τρέχουσα σεζόν), να γεμίσει το γήπεδό της, να “ταρακουνήσει” την αθλητική καθημερινότητα είναι ν' απομακρυνθούν από τους κόλπους της οι άμεσοι συνεργάτες του ανθρώπου που την έριξε στα βράχια!

Τι πιο φυσιολογικό δηλαδή;

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Join us on Facebook
Follow us on Twitter